fbpx

Van welk boek moest je huilen toen je het las? Geloof het of niet, maar ik laat me heel snel gaan, ben zeer snel geëmotioneerd bij het lezen van boeken. Dat komt door mijn levendige fantasie. Als een boek mijn aandacht heeft gevangen, dan kan ik me daar helemaal in laten gaan.

Er zijn een aantal boeken waar ik een traantje bij heb weggepinkt. Dat was bijvoorbeeld bij het einde van In de ban van de Ring. Het moment dat Frodo met Gandalf en de elfen meegaat en Samwise Gamgee (Sam Gewissies) daarbij in huilen uitbarst, is voor mij ook een moment van wegslikken van bepaalde brokken die mijn keel doen samenknijpen. Ook het einde van Hasse Simonsdochter en het einde van deel zes van Harry Potter, The halfblood prince, kregen wat tranen van mij.

Ik huilde tranen met tuiten bij een taxusboom

Zeven minuten na middernacht, taxusboom, tranen met tuitenHet boek Zeven minuten na middernacht gaat over een jongen genaamd Conor die zijn moeder verliest aan kanker. Ik schreef voor een perfecte dag voor literatuur al een review over dit boek, door een brief te schrijven aan de hoofdpersoon. Tranen met tuiten heb ik gehuild bij het boek, bij de bladzijden waar Conor de waarheid moest vertellen na de drie verhalen die de taxusboom vertelde. Het was zo verschrikkelijk herkenbaar allemaal.

Het voerde mij terug naar ongeveer vijf en een half jaar geleden, toen ik mijn vader verloor. Alle herinneringen van die tijd stroomden terug in mijn hoofd bij het lezen van die laatste bladzijden van het boek. Soms was mijn bril zo beslagen, dat ik niet meer verder kon lezen. Er zitten zelfs nog wat opgedroogde traantjes op de laatste bladzijden geloof ik.

Die tranen met tuiten heb ik gekoesterd. Ze hebben een stukje geheeld in mij. Dit boek heeft een dierbaar plekje: ik hoef hem niet nog eens te lezen, maar door er naar te kijken, besef ik wat het boek voor mij heeft gedaan. Ik kon eindelijk een stukje meer verwerken.

Pin It on Pinterest